#5 Momenten die je bijblijven

Rond drie uur 's middags waren we met Bikkel onderweg naar de dierenarts in Saint-Sévère-sur-Indre voor zijn periodieke rabiësvaccinatie. Dit dorpje ligt op ongeveer tien minuutjes rijden van Lacs. Omdat Bart in de buurt ook nog wat brocantespulletjes had gekocht, gingen we met de bus, onze Renault Trafic. Daar hebben we net wat meer ruimte in dan in onze personenauto.

Net toen we het dorp uitreden en stonden te wachten om de drukke D943 over te steken, kwam er een oudere mevrouw op ons af. Ze liep langs die drukke weg en zwaaide paniekerig met haar armen. Bart draaide zijn raampje open. Ze vertelde dat ze verdwaald was en in La Châtre woonde, vlak bij de begraafplaats. We zagen de paniek in haar ogen. Zonder erbij na te denken, vroegen we haar in te stappen. Bikkel nam plaats op mijn schoot, zodat zij alle ruimte had. En zo reden we ineens niet meer naar Sainte-Sévère-sur-Indre, maar naar La Châtre.

Tijdens de rit was ze erg stil. Blijkbaar zat de schrik er nog goed in; het leek alsof ze af en toe een traantje wegpinkte.

Toen we de straat bij de begraafplaats inreden, gaf ze duidelijk aan in welk huis ze woonde. We zetten haar voor de deur af. We zwaaiden nog naar elkaar en reden daarna alsnog door naar de dierenarts. Ook de aangekochte spulletjes haalden we nog op. Alles later dan gepland, maar 'who cares' of op zijn Frans 'on s'en fiche'.

We hadden het vermoeden dat deze mevrouw mogelijk aan beginnende dementie leed. Ze had een lege boodschappentas bij zich, dus waarschijnlijk was ze van plan om boodschappen te gaan doen, maar kon ze de supermarkt niet meer vinden.  Als je die straat namelijk alsmaar rechtdoor blijft lopen, kom je uiteindelijk op de D943. Een drukke weg waar de (vracht)auto’s met 90 kilometer per uur (!) voorbijrazen. En daar liep deze mevrouw dus al een tijdje in de berm.

We waren opgelucht dat we haar veilig thuis hadden afgezet. We konden alleen maar hopen dat ze familie had die zich om haar bekommerde en zorgde voor de juiste hulp. Op weg naar de dierenarts bleef het stil in de bus. Deze gebeurtenis had een diepe indruk op ons gemaakt.   

Het bracht ons terug naar de zomer van 2024. In die periode zou een ouder echtpaar twaalf dagen in onze chambres d’hôtes verblijven. Maar op de dag van hun geplande aankomst kregen we een verontrustend telefoontje van hun zoon: zijn ouders waren verdwaald in Parijs. Het plan was dat ze daar een tussenstop zouden maken, om de volgende dag alsnog naar ons toe te reizen.

De eerste dagen met hen verliepen stroef. Zowel wij als de andere gasten kregen maar moeilijk contact met het stel. Ze zaten veel op hun kamer, terwijl het prachtig weer was en sloegen alle dagen het ontbijt af. Onze eerste indruk was dan ook dat het een vreemd stel was. 

Maar dat beeld veranderde. Een van onze vaste gasten merkte op dat het echtpaar grote moeite had met oriënteren. Zo wist de mevrouw op een gegeven moment niet meer hoe ze uit het zwembad moest komen. De meneer liep een onnodig ingewikkelde route over ons terrein om bij zijn auto te komen. Ook plannen bleek een opgave. Daarom verschenen ze niet bij het ontbijt. 

Langzaam begonnen we te begrijpen dat er misschien meer aan de hand was. Ze leken allebei symptomen van beginnende dementie te hebben. Vanaf dat moment ontfermden we ons over hen. Waar we hen eerst niet goed begrepen, konden we hen nu beter helpen en een luisterend oor bieden.

Uiteraard zochten we contact met hun zoon. Hij bevestigde ons vermoeden en vertelde het hele verhaal. Het echtpaar mocht eigenlijk van hun kinderen niet meer alleen op vakantie, maar de ouders vonden dat grote onzin; in hun ogen was er niets met hen aan de hand. Er ontstond ruzie en uiteindelijk hadden de ouders, buiten de kinderen om, zelf contact met ons opgenomen om hun vakantie te boeken. Achteraf vonden we het wel jammer dat de zoon ons niet vooraf had ingelicht over de situatie. 

Na hun verblijf bij ons logeerden ze nog een paar dagen ergens anders, maar daar was helaas geen klik. En dat snappen we hoor, want als je van niets weet, dan denk je al gauw: wat een rare mensen. Ze vertrokken daar dan ook eerder dan gepland om richting huis te rijden. In Nederland kregen ze nog een aanrijding, zo ontzettend sneu voor ze, maar gelukkig bleef het alleen bij blikschade.

Later kregen we nog een lief bericht van hun zoon. Ook het echtpaar zelf liet nog weten dat ze het ontzettend fijn bij ons hadden gehad en graag nog een keertje terug wilden komen. Ach, de schatten. We hebben ze in ons hart gesloten en zullen ze nooit meer vergeten.

Deze twee ontmoetingen hebben onze ogen geopend. Beginnende dementie is vaak onzichtbaar, verscholen achter schaamte, angst of pure eigenwijsheid. Maar de signalen zijn er wel - als je ze maar wilt zien.

Volgende week moeten we vast weer een keer die drukke weg oversteken. Geloof me, we kijken vanaf nu heel anders naar de berm. Hopelijk kijken jullie met ons mee.

Lieve lezers, let een beetje op elkaar. Herken de signalen en bied hulp waar nodig. Het kost zo weinig, maar het betekent zo ontzettend veel 🫶